Analiza e fundit e Robert Kagan për The Atlantic hedh dritë mbi bllokimin e madh strategjik ku gjendet Uashingtoni përballë Teheranit. Logjika e rrezikut që e detyroi Trumpin të tërhiqej një muaj më parë mbetet po aq e fuqishme edhe sot. Edhe nëse realizohet kërcënimi për bombardime masive që do të “shkatërronin civilizimin” në Iran, regjimi ka ende kapacitete për të lëshuar një breshëri raketash dhe dronësh para se të gjunjëzohet, nëse një gjë e tillë do të ndodhte fare.
Kostoja e këtij konfrontimi është ajo që e mban dorën e SHBA-së të pezulluar. Vetëm pak goditje të suksesshme iraniane mbi infrastrukturën e naftës dhe gazit në rajon do të mjaftonin për të shkaktuar dëme që kërkojnë dekada për t’u riparuar, duke e zhytur botën dhe vetë Shtetet e Bashkuara në një krizë ekonomike të tejzgjatur. Ky skenar e bën të pamundur çdo lloj bombardimi, qoftë edhe si pjesë e një “strategjie daljeje” ku forca përdoret për të mbuluar tërheqjen, pa rrezikuar një katastrofë globale.
Sipas Kagan, kjo situatë i ngjan shumë një gjendjeje “shah-mat”. Raportet sugjerojnë se Trump u ka kërkuar inteligjencës amerikane vlerësime për një skenar ku ai thjesht shpall fitoren dhe largohet, një lëvizje që tregon mungesën e opsioneve reale. Shpresa për kolapsin e brendshëm të regjimit iranian nuk mund të konsiderohet strategji, veçanërisht kur ai regjim i ka mbijetuar dekadave të tëra presioni ushtarak dhe ekonomik.
Në fund, koha punon kundër Uashingtonit. Me çmimin e naftës që rrezikon të kërcejë drejt 150 apo 200 dollarëve për fuçi dhe me kërcënimin e një inflacioni të egër e mungesës globale të ushqimit, pritja për një rrëzim të mundshëm të regjimit iranian është një luks që Trump nuk e ka. Atij i duhet një zgjidhje shumë më e shpejtë, por hapësira për të manovruar po ngushtohet dita-ditës.
